จนถึงบทที่ 1 เราได้พูดถึงสาเหตุพื้นฐานที่ทำให้การเลี้ยวไม่มั่นคงว่า
การที่ยังไม่สามารถลงน้ำหนักตรงไปยังเท้าข้างนอกวงเลี้ยวได้อย่างถูกต้อง
นั่นคือสิ่งที่ผมได้บอกไป
ถ้าอย่างนั้น ไปยังเท้าข้างนอกวงเลี้ยว‘ลงน้ำหนักตรง ๆ’แล้วสิ่งนั้นหมายถึงอะไรอย่างเป็นรูปธรรม?
ในบทนี้ เราจะนำวิธีนั้นมาฝึกปฏิบัติจริง
ก่อนอื่น 'การลงน้ำหนักบนสกีตรง ๆ' หมายถึงอะไรกันแน่?
สภาวะที่สามารถลงน้ำหนักตรงไปยังเท้าข้างนอกวงเลี้ยวได้อย่างถูกต้องคือ
สภาวะที่น้ำหนักตัวถ่ายลงสู่สกีข้างนอกวงเลี้ยวได้โดยไม่รั่วไหลไปทางอื่น
นั่นเอง
แม้ดูเรียบง่ายและเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา แต่
นี่คือแก่นสำคัญของทุกอย่าง!
พูดง่าย ๆ คือร่างกายอยู่เหนือเท้าข้างนอกวงเลี้ยว
เพื่อให้ทำได้ ต้องเคลื่อน 3 จุดต่อไปนี้
ศีรษะ ไหล่ด้านนอก และสะโพกด้านนอก
เคลื่อนทั้ง 3 จุดนี้ไปทางเท้าข้างนอกวงเลี้ยวที่ต้องการลงน้ำหนัก

ตัวอย่างเช่น เมื่อเลี้ยวไปทางขวา เท้าข้างนอกวงเลี้ยวก็คือเท้าซ้าย
ในกรณีนี้
เคลื่อนศีรษะ ไหล่ซ้าย และสะโพกซ้ายให้เข้าใกล้ตำแหน่งเหนือเท้าซ้าย
นั่นคือการเคลื่อนไหวลักษณะนี้

การเคลื่อนไหวนี้จะทำให้น้ำหนักตัวลงไปอยู่บนเท้าข้างนอกวงเลี้ยว และสร้างท่าทางที่สามารถถ่ายทอดแรงจากด้านบนลงสู่สกีได้
อย่างที่เห็นนี้ ช่วงแรกทำช้า ๆ ก็ได้ แต่ให้ฝึกลงน้ำหนักตรง ๆ บนสกีข้างนอกวงเลี้ยวอย่างจริงจัง โดยเคลื่อนทั้งร่างกายให้ถ่ายน้ำหนักตัวลงบนเท้าข้างนอกวงเลี้ยวตรงจากด้านบน
เรื่องนี้สำคัญมาก ผมจะย้ำอีกกี่ร้อยครั้งก็ได้
และสาเหตุส่วนใหญ่ที่ทำให้สอบไม่ผ่านการทดสอบสกี SAJ ก็อยู่ตรงนี้เอง!
- ตำแหน่งท่าทางในการเล่นสกีไม่ดี
⇒ ไม่ได้ลงน้ำหนักจากด้านบนโดยตรง - การทรงตัวไม่ดี
⇒ ศีรษะ ไหล่ด้านนอก หรือสะโพกด้านนอก อย่างใดอย่างหนึ่งอยู่ผิดตำแหน่ง
ในลักษณะนี้
เรื่องนี้ยังเชื่อมโยงกับตำแหน่งท่าทางในการเล่นสกีด้วย
คำว่าตำแหน่งท่าทางสามารถตีความได้หลายแบบ แต่
ตำแหน่งที่ควรวางร่างกายเพื่อให้น้ำหนักถ่ายตรงไปยังเท้าข้างนอกวงเลี้ยว
ให้คิดในลักษณะนั้น
ก่อนอื่น ตรวจสอบ 'ตำแหน่งที่น้ำหนักส่งผ่าน' บนพื้นโดยไม่สวมสกี
ไม่จำเป็นต้องเริ่มฝึกด้วยการไถสกีจริงทันที
โดยเฉพาะช่วงนอกฤดูกาล ควรฝึกตรวจสอบการเคลื่อนไหวของร่างกายซ้ำ ๆ จนร่างกายจดจำได้
ก่อนอื่น ตรวจสอบการเคลื่อนไหวบนพื้นโดยไม่สวมสกี
ขั้นตอน 1: ยืนแยกเท้าออกจากกัน
ยืนแยกเท้าให้กว้างกว่าความกว้างไหล่เล็กน้อย
ผ่อนหัวเข่าเล็กน้อยก็พอ ไม่จำเป็นต้องย่อตัวลงลึก
ตั้งเชิงกรานให้ตรงและยืนอย่างเป็นธรรมชาติ เพื่อไม่ให้สะโพกตกไปด้านหลัง
ขั้นตอน 2: เคลื่อนร่างกายไปอยู่เหนือเท้าข้างหนึ่ง
ก่อนอื่น หากต้องการลงน้ำหนักบนเท้าซ้าย
เคลื่อนศีรษะ ไหล่ซ้าย และสะโพกซ้ายไปทางเท้าซ้าย
ตอนนี้ไม่ใช่การเกร็งขาซ้ายแล้วออกแรงกดเหยียบพื้นอย่างแรง
เคลื่อนร่างกายทั้งตัวไปอยู่เหนือเท้าซ้าย
หากเคลื่อนไหวได้ถูกต้อง คุณควรรู้สึกว่าน้ำหนักตัวลงบนฝ่าเท้าซ้ายโดยไม่ต้องฝืนออกแรงที่ขา
ขั้นตอน 3: ทำแบบเดียวกันกับอีกข้าง
ต่อไปเคลื่อนศีรษะ ไหล่ขวา และสะโพกขวาไปทางเท้าขวา
จากนั้นทำสลับซ้ายขวาซ้ำ ๆ พร้อมสังเกตความรู้สึกเมื่อน้ำหนักตัวถ่ายไปยังเท้าข้างหนึ่ง
สิ่งที่ผมอยากให้คุณรู้สึกตรงนี้คือ
ไม่ใช่ความรู้สึกว่ากำลังออกแรงเหยียบลงไป แต่เป็นความรู้สึกว่าน้ำหนักลงสู่เท้าอันเป็นผลจากการเคลื่อนไหวร่างกาย
นั่นเอง
ความแตกต่างนี้สำคัญมาก
3 จุดสำคัญในการตรวจสอบว่าทำได้ถูกต้องหรือไม่
หลังฝึกการเคลื่อนไหวบนพื้นดินแล้ว ให้ตรวจสอบ 3 จุดต่อไปนี้
1.สะโพกด้านนอกเคลื่อนมาอยู่เหนือขาข้างนอกแล้วหรือไม่
แม้จะเอียงศีรษะและไหล่ แต่หากสะโพกยังอยู่ตรงกลาง ก็ไม่สามารถลงน้ำหนักบนเท้าข้างนอกวงเลี้ยวได้เพียงพอ
ส่วนที่สำคัญเป็นพิเศษคือสะโพกด้านนอก
สะโพกด้านที่กำลังลงน้ำหนักเคลื่อนมาอยู่เหนือเท้าข้างนั้นแล้วหรือยัง
กรุณาตรวจสอบสิ่งนั้น
2.รู้สึกถึงน้ำหนักตัวที่ฝ่าเท้าของขาข้างที่กำลังรับน้ำหนักหรือไม่
หากเคลื่อนไหวได้อย่างถูกต้อง คุณจะรู้สึกถึงน้ำหนักบนฝ่าเท้าข้างที่รับน้ำหนักอย่างเป็นธรรมชาติ
หากต้องออกแรงเกร็งขามากจึงจะรู้สึกถึงน้ำหนัก อาจเป็นเพราะร่างกายเคลื่อนตัวไม่เพียงพอ
3.สะโพกไม่ได้ตกไปด้านหลังหรือพับตัวไปด้านหน้ามากเกินไปใช่หรือไม่
หากพยายามลงน้ำหนักด้วยการงอเข่า สะโพกจะตกไปด้านหลังได้ง่าย
หากสะโพกตกไปด้านหลัง แม้จะคิดว่ากำลังลงน้ำหนักบนเท้าข้างนอกวงเลี้ยว ก็ไม่สามารถถ่ายทอดแรงตรงไปยังสกีได้
ไม่จำเป็นต้องย่อตัวลงลึกมาก
เคลื่อนร่างกายไปอยู่เหนือเท้าข้างนอกวงเลี้ยวโดยรักษาเชิงกรานให้ตั้งตรง
ให้ใส่ใจกับสิ่งนั้น
เมื่ออยู่บนหิมะ ให้เริ่มตรวจสอบด้วยการเลี้ยวโดยให้สกีเป็นรูปตัววี
เมื่อฝึกตรวจสอบการเคลื่อนไหวบนพื้นดินแล้ว ให้ลองทำการเลี้ยวโดยให้สกีเป็นรูปตัววีบนทางลาดชันน้อย
ไม่จำเป็นต้องเริ่มฝึกด้วยความเร็วสูงหรือการเลี้ยวโดยให้สกีขนานกัน
เป้าหมายของการฝึกนี้ไม่ใช่การเล่นสกีให้สวยงาม แต่เป็น
ฝึกสัมผัสความรู้สึกที่สกีเริ่มเลี้ยวเมื่อเคลื่อนร่างกายไปอยู่เหนือเท้าข้างนอกวงเลี้ยว
นั่นเอง
เรื่องนี้สำคัญมากทีเดียว แต่
อย่าออกแรงผลักสกีมากเกินไป หรือฝืนบิดเท้า
เคลื่อนร่างกายไปอยู่เหนือเท้าข้างนอกวงเลี้ยว แล้วรอให้น้ำหนักถ่ายลงสู่สกีข้างนอกโค้งตามมาเอง
เมื่อลงน้ำหนักบนสกีได้อย่างถูกต้อง สกีจะจับหิมะและเริ่มเลี้ยวเองอย่างเป็นธรรมชาติ
การพยายามหยุดการไหลลงทางลาดหรือบิดหมุนสกีก่อนถึงจังหวะนั้น เป็นสิ่งที่ห้ามทำเด็ดขาด
หลายคนทำสิ่งนี้โดยไม่รู้ตัว แต่
ถ้าผมจะบอกเคล็ดลับเพียงข้อเดียว
ขณะลงน้ำหนักบนสกี ให้เคลื่อนจุดศูนย์กลางมวลของร่างกาย (ศีรษะ สะโพกด้านนอก และไหล่ด้านนอก) และระหว่างนั้นอย่าหมุนส่วนใดตั้งแต่สะโพกลงไปเด็ดขาด จนกว่าสกีจะหมุนตามมาเองอย่างเป็นธรรมชาติ
ลองฝึกสิ่งนี้ให้ได้อย่างจริงจัง
จากนั้นทำสลับซ้ายขวาซ้ำไปเรื่อย ๆ
เมื่อเคลื่อนร่างกายไปอยู่เหนือเท้าข้างนอกวงเลี้ยว สกีจะเลี้ยวเองอย่างเป็นธรรมชาติ
ลองตรวจสอบว่าคุณสัมผัสความรู้สึกนั้นได้หรือไม่
จุดที่ควรตรวจสอบเมื่อฝึกแล้วไม่ได้ผล
แม้จะเหยียบลงบนเท้าข้างนอกวงเลี้ยว สกีก็ยังไถลออกด้านข้าง
ร่างกายส่วนบนหรือสะโพกอาจยังค้างอยู่ด้านในโค้ง
ก่อนออกแรงที่เท้าข้างนอกวงเลี้ยว ให้ตรวจสอบว่าสะโพกด้านนอกเคลื่อนมาอยู่เหนือเท้าข้างนอกวงเลี้ยวแล้วหรือยัง
ต้นขาเหนื่อยล้าอย่างรวดเร็ว
คุณอาจกำลังใช้แรงกล้ามเนื้อขากดสกี แทนที่จะใช้น้ำหนักตัว
อย่าเพียงงอเข่าลึกหรือพับตัวไปข้างหน้าที่เอว แต่ให้ตั้งเชิงกรานให้ตรงแล้วเคลื่อนร่างกายทั้งตัวไปเหนือเท้าข้างนอกวงเลี้ยว
มีเพียงศีรษะที่เอียงออกไปด้านนอก
หากขยับเพียงศีรษะ สะโพกจะยังค้างอยู่ตรงกลาง ทำให้ร่างกายพับงอ
ไม่ใช่แค่ศีรษะเท่านั้น
เคลื่อนศีรษะ ไหล่ด้านนอก และสะโพกด้านนอกไปพร้อมกัน
คือจุดสำคัญ
น้ำหนักยังค้างอยู่ที่เท้าข้างในวงเลี้ยว
อาจเป็นเพราะร่างกายเคลื่อนตัวไม่เพียงพอ
ไม่จำเป็นต้องปรับการเคลื่อนไหวให้เล็กตั้งแต่แรก
ก่อนอื่น ลองเคลื่อนไหวให้มากบนทางลาดชันน้อยด้วยความเร็วต่ำ จนกว่าจะรู้สึกได้ชัดว่าน้ำหนักตัวลงบนเท้าข้างนอกวงเลี้ยวแล้ว
สิ่งที่อยากให้จำจากบทนี้
การลงน้ำหนักบนสกีข้างนอกวงเลี้ยวไม่ได้หมายถึงการเหยียบเท้าข้างนอกวงเลี้ยวแรง ๆ
หมายถึงการเคลื่อนร่างกายไปยังตำแหน่งที่น้ำหนักตัวสามารถถ่ายลงผ่านเท้าข้างนอกวงเลี้ยวได้ตรง ๆ
เพื่อให้ทำเช่นนั้นได้
เคลื่อนศีรษะ ไหล่ด้านนอก และสะโพกด้านนอกให้เข้าใกล้ตำแหน่งเหนือเท้าข้างนอกวงเลี้ยว
ก่อนอื่น ตรวจสอบการเคลื่อนไหวบนพื้น แล้วค่อยนำไปฝึกการเลี้ยวโดยให้สกีเป็นรูปตัววีบนทางลาดชันน้อย
ไม่จำเป็นต้องเล่นเร็วหรือเอียงสกีให้ขอบจับหิมะลึกมาก
เมื่อเคลื่อนร่างกายไปอยู่เหนือเท้าข้างนอกวงเลี้ยว สกีจึงเลี้ยวเองอย่างเป็นธรรมชาติ
เมื่อเข้าใจความรู้สึกนี้ ก็จะเป็นก้าวแรกในการหลุดพ้นจากการฝืนเลี้ยวโดยอาศัยแรงขาเพียงอย่างเดียวเหมือนที่ผ่านมา





