บทที่ 3: การฝึกให้ความรู้สึกของการยืนลงน้ำหนักตรงบนเท้าข้างนอกวงเลี้ยวกลายเป็นส่วนหนึ่งของการเลี้ยว

ในบทที่ 2

ไม่ใช่เหยียบเท้าข้างนอกวงเลี้ยวแรง ๆ แต่ให้เคลื่อนร่างกายไปยังตำแหน่งที่น้ำหนักตัวสามารถถ่ายลงสู่เท้านั้นได้โดยตรง

นั่นคือสิ่งที่ผมได้บอกไปแล้ว

จากนี้ไป เราจะฝึกนำการเคลื่อนไหวนั้นไปใช้กับการเข้าเทิร์นจริง

แต่ไม่จำเป็นต้องเริ่มฝึกด้วยการเลี้ยวต่อเนื่องทันที

ในการเลี้ยวต่อเนื่องจริง

  • เปลี่ยนเข้าสู่โค้งถัดไป
  • ปรับความเร็ว
  • เคลื่อนไหวตามการเคลื่อนที่ของสกี
  • ตรวจสอบบริเวณรอบตัว

จำเป็นต้องทำหลายอย่างในลักษณะนั้นพร้อมกัน

จากนั้นก็จะจดจ่อกับการถ่ายน้ำหนักลงบนสกีข้างนอกวงเลี้ยวไม่ได้ และมีแนวโน้มกลับไปใช้วิธีเดิมที่ฝืนหมุนสกีด้วยแรงขา

ดังนั้นในช่วงแรก เราจะแยกฝึกเทิร์นทีละครั้ง

เป้าหมายของบทนี้ไม่ใช่การเลี้ยวต่อเนื่องให้สวยงาม

ฝึกจับความรู้สึกที่สกีเลี้ยวอย่างเป็นธรรมชาติ อันเป็นผลจากการเคลื่อนร่างกายไปอยู่เหนือเท้าข้างนอกวงเลี้ยว

ให้จดจ่อกับจุดนี้เพียงอย่างเดียว

แบบฝึก 1: เลี้ยวเพียงหนึ่งโค้ง

ก่อนอื่น เลือกทางลาดชันน้อยที่กว้างและมีคนน้อย

เริ่มจากท่าสกีรูปลิ่มโดยไม่เพิ่มความเร็ว

ก่อนฝึก กรุณาตรวจสอบความปลอดภัยรอบตัวและบริเวณด้านบนทางลาดก่อน

เมื่อเริ่มไถลไปด้วยความเร็วต่ำแล้ว

เคลื่อนศีรษะ ไหล่ และสะโพกไปอยู่เหนือเท้าข้างนอกวงเลี้ยว

ตอนนี้อย่าบิดเท้าเพื่อเปลี่ยนทิศทางของสกี

ไม่จำเป็นต้องออกแรงผลักแรง ๆ ด้วย

เคลื่อนร่างกายไปอยู่เหนือเท้าข้างนอกวงเลี้ยว แล้วรอให้สกีเริ่มเลี้ยวเองอย่างเป็นธรรมชาติ

เมื่อถ่ายน้ำหนักไปยังสกีด้านนอกโค้งได้อย่างถูกต้อง สกีจะเลี้ยวได้เองอย่างเป็นธรรมชาติ

ทำเทิร์นหนึ่งครั้งให้จบต่อไปจนหันขวางทางลาด แล้วหยุด

ทำไมต้องหยุดหลังจากทุกเทิร์น?

ด้วยการหยุดหลังจากทุกเทิร์น

สกีเลี้ยวเพราะเคลื่อนร่างกาย หรือเพราะบิดเท้า?

จะตรวจสอบสิ่งนั้นได้ง่ายขึ้น

ในการเลี้ยวต่อเนื่อง แม้ใช้เพียงแรงส่งหรือแรงดีดกลับ ก็อาจเข้าสู่โค้งถัดไปได้

ด้วยเหตุนี้ แม้จะไม่ได้ถ่ายน้ำหนักลงบนสกีข้างนอกวงเลี้ยวอย่างถูกต้อง ก็ยังอาจเล่นสกีไปได้แบบพอถูไถ

แต่เมื่อทำเทิร์นเพียงครั้งเดียวอย่างละเอียดรอบคอบ ก็ไม่สามารถกลบเกลื่อนข้อผิดพลาดได้

หากคุณยังไม่สามารถถ่ายน้ำหนักไปอยู่เหนือเท้าข้างนอกวงเลี้ยวได้

  • สกียังไม่เริ่มเลี้ยว
  • รู้สึกอยากหันสกีออกด้านข้างอย่างกะทันหัน
  • น้ำหนักยังค้างอยู่ที่เท้าข้างในวงเลี้ยว
  • ร่างกายส่วนบนเอนล้มเข้าด้านในโค้ง

จึงเกิดเหตุการณ์ในลักษณะนั้น

เพราะอย่างนั้น ก่อนอื่นเราต้องทำเทิร์นทีละครั้งให้มั่นคง

แบบฝึก 2: รอจนกว่าสกีจะเริ่มเลี้ยว

แม้คุณจะคิดว่ากำลังลงน้ำหนักบนเท้าข้างนอกวงเลี้ยวอยู่ แต่หากสกีไม่ยอมเลี้ยวสักที คุณก็มักอยากบิดเท้าอย่างรวดเร็ว

แต่หากหมุนสกีตรงนี้ ก็จะกลายเป็นการเล่นแบบเดิมที่เคยทำมา

เมื่อคุณเคลื่อนร่างกายไปอยู่เหนือเท้าข้างนอกวงเลี้ยวแล้ว

อย่าพยายามบังคับให้สกีเลี้ยวด้วยตัวเอง ให้รอจนกว่าสกีจะเริ่มเลี้ยวอย่างเป็นธรรมชาติ

เมื่อถ่ายน้ำหนักลงบนสกีคาร์ฟวิงอย่างถูกต้อง รูปทรงของสกีจะทำให้มันเลี้ยวเองตามธรรมชาติ

สิ่งที่ต้องการตรวจสอบในการฝึกนี้คือ

แม้จะไม่บังคับเปลี่ยนทิศทางสกีด้วยตัวเอง เมื่อยืนลงน้ำหนักบนเท้าข้างนอกวงเลี้ยว สกีก็จะเลี้ยว

นั่นคือความรู้สึกแบบนั้น

ช่วงแรกต่อให้เลี้ยวเป็นวงกว้างก็ไม่เป็นไร

ให้ความสำคัญกับการตรวจสอบว่าเลี้ยวได้ด้วยการถ่ายน้ำหนักลงบนสกีข้างนอกวงเลี้ยวหรือไม่ มากกว่าการปรับรูปทรงเทิร์นให้สวยงาม

และต้องอดทนไม่ขยับส่วนที่อยู่ต่ำกว่าสะโพกเด็ดขาด จนกว่าจะเริ่มเข้าเทิร์นจริง ๆ

หากทำเช่นนั้น
ผลคือกลายเป็นการฝืนบิดสกี และทำลายการเลี้ยวที่เกิดขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติจากการลงน้ำหนักตรงไปยังเท้าข้างนอกวงเลี้ยวด้วยตัวเอง

แบบฝึก 3: ค่อย ๆ ลดความกว้างของท่าพลาว

เมื่อสามารถลงน้ำหนักบนสกีข้างนอกวงเลี้ยวได้ในการเลี้ยวโดยให้สกีเป็นรูปตัววีแล้ว ให้ค่อย ๆ หุบความกว้างของท่าสกีรูปลิ่มลง

ตรงนี้ก็ไม่ต้องเปลี่ยนวิธีใช้ร่างกาย

  • ในการเลี้ยวขวา ให้เคลื่อนศีรษะ ไหล่ซ้าย และสะโพกซ้ายไปอยู่เหนือเท้าซ้าย
  • ในการเลี้ยวซ้าย ให้เคลื่อนศีรษะ ไหล่ขวา และสะโพกขวาไปอยู่เหนือเท้าขวา

เมื่อหุบระยะยืนให้แคบลง ก็จะกลบเกลื่อนข้อผิดพลาดได้ยากกว่าตอนใช้ท่าสกีรูปลิ่ม

เมื่อหุบระยะยืนให้แคบลงและความเร็วเพิ่มขึ้น กลับควรเคลื่อนไหวให้มากขึ้น

หากยังไม่สามารถถ่ายน้ำหนักไปอยู่เหนือเท้าข้างนอกวงเลี้ยวได้ เท้าข้างในวงเลี้ยวอาจกลายเป็นอุปสรรค หรือร่างกายอาจล้มเอียงเข้าไปด้านในโค้ง

ในทางกลับกัน เมื่อถ่ายน้ำหนักตัวไปที่เท้าข้างนอกวงเลี้ยว เท้าข้างในวงเลี้ยวจะเบาลง จึงทำให้สามารถนำสกีข้างในเข้ามาใกล้สกีข้างนอกได้ง่ายขึ้นโดยไม่ต้องฝืนบังคับ

แต่ไม่ควรให้การจัดสกีทั้งสองข้างให้ขนานกันเป็นสิ่งสำคัญอันดับแรก

การถ่ายน้ำหนักลงบนสกีข้างนอกวงเลี้ยวอย่างตรงและถูกต้องต้องมาก่อนการพยายามจัดสกีให้ขนานกัน

หากการเคลื่อนตัวไปลงน้ำหนักบนเท้าข้างนอกวงเลี้ยวเสียรูปแบบ ให้กลับไปฝึกท่าพลาวอีกครั้ง

ในความเป็นจริงอาจดูธรรมดามาก แต่
การตรวจสอบท่าทางอย่างละเอียดด้วยการเลี้ยวแบบไถหิมะเป็นรูปลิ่มเช่นนี้ จะช่วยให้การเลี้ยวโดยให้สกีขนานกันสมบูรณ์ขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ

แม้แต่ผู้เล่นสกีระดับสูงตั้งแต่ SAJ ระดับ 1 ขึ้นไป การฝึกพื้นฐานที่ดูธรรมดาเหล่านี้อย่างสม่ำเสมอและจริงจังจนชำนาญต่างหากที่จะนำไปสู่การลงน้ำหนักบนสกีข้างนอกได้อย่างแท้จริง และช่วยยกระดับทักษะการเล่นสกี

ลองตั้งใจใส่ใจกับเรื่องที่พูดถึงในครั้งนี้อีกครั้งกันครับ!

การเปลี่ยนแปลง 3 อย่างที่เกิดขึ้นเมื่อทำได้ถูกต้อง

เมื่อคุณสามารถลงน้ำหนักตรงไปยังเท้าข้างนอกวงเลี้ยวได้แล้ว จะเริ่มเห็นการเปลี่ยนแปลงต่อไปนี้ในการเล่นสกี

1.สกีข้างนอกจะโคลงเคลงน้อยลง

เพราะน้ำหนักตัวถ่ายไปยังสกีด้านนอกโค้ง สกีจึงมั่นคงบนพื้นหิมะ

ความรู้สึกที่สกีด้านนอกโค้งหลุดออกไปด้านนอกอย่างกะทันหันหรือสั่นกระตุกถี่ ๆ จะค่อย ๆ ลดลง

2.สกีสามารถเลี้ยวได้โดยไม่ต้องฝืนหมุนสกี

แม้ไม่บิดเท้า สกีด้านนอกโค้งก็จะเริ่มวาดแนวโค้งอย่างเป็นธรรมชาติ

ไม่จำเป็นต้องหันสกีออกด้านข้างอย่างกะทันหันอีกต่อไป ทำให้การเลี้ยวราบรื่นขึ้น

3.ลดการเกร็งขาโดยไม่จำเป็น

คุณจะสามารถใช้น้ำหนักตัวแทนการใช้เพียงกำลังขาในการกดสกี

ผลก็คือแรงเกร็งส่วนเกินที่สะสมอยู่ในต้นขาจะลดลง ทำให้เข้าเทิร์นได้สบายกว่าเดิม

เมื่อฝึกแล้วไม่ได้ผล อย่าเพิ่มความยากของการฝึก

แม้ระหว่างฝึกความเร็วจะเพิ่มขึ้นหรือเลี้ยวได้ไม่มั่นคง ก็อย่าพยายามเหยียบเท้าข้างนอกวงเลี้ยวให้แรงขึ้น

หากอยู่ในสภาพนั้น ระดับความยากของการฝึกก็สูงเกินไป

  • ย้ายไปยังทางลาดที่ชันน้อยกว่า
  • ลดความเร็วตอนเริ่มต้น
  • เพิ่มความกว้างของท่าสกีรูปลิ่ม
  • หยุดฝึกเลี้ยวต่อเนื่อง แล้วกลับไปฝึกเลี้ยวทีละหนึ่งโค้ง

วิธีนี้จะช่วยสร้างสถานการณ์ที่คุณสามารถจดจ่อกับการเคลื่อนร่างกายไปหาเท้าข้างนอกวงเลี้ยวได้เพียงอย่างเดียว

แทนที่จะฝืนฝึกซ้ำ ๆ บนทางลาดที่ยาก การฝึกให้จับความรู้สึกที่ถูกต้องบนทางลาดง่าย ๆ จะช่วยให้พัฒนาฝีมือได้เร็วกว่า

สรุปบทที่ 3

เพื่อฝึกการลงน้ำหนักตรงไปที่เท้าข้างนอกวงเลี้ยว ไม่จำเป็นต้องเลี้ยวต่อเนื่องให้สำเร็จตั้งแต่แรก

ก่อนอื่น

  1. เลี้ยวเพียงหนึ่งโค้ง
  2. เคลื่อนร่างกายไปอยู่เหนือเท้าข้างนอกวงเลี้ยว
  3. รอจนสกีเริ่มเลี้ยวเองตามธรรมชาติ
  4. เมื่อทำได้แล้ว ให้ค่อย ๆ ลดความกว้างของท่าสกีรูปลิ่มลง

ให้ฝึกตามลำดับนี้

เป้าหมายไม่ใช่การเลี้ยวที่เกิดจากการฝืนหมุนสกี

นี่คือการเลี้ยวที่สกีเลี้ยวเองอย่างเป็นธรรมชาติ อันเป็นผลจากการเคลื่อนร่างกายไปอยู่เหนือเท้าข้างนอกวงเลี้ยว

การเลี้ยวด้วยขอบสกีโดยไม่ไถลออกด้านข้างอย่างคมชัดด้วยความเร็วสูงนั้น เงื่อนไขสำคัญไม่ใช่การบังคับสกีอย่างชำนาญ แต่คือการยืนลงน้ำหนักบนสกีได้อย่างเป็นธรรมชาติระหว่างเคลื่อนลงตามทางลาด โดยไม่พยายามออกแรงหรือบังคับสกีเกินความจำเป็น

ยิ่งเป็นคนที่ฝีมือพัฒนาได้ยาก ยิ่งควรตรวจสอบว่าตัวเองกำลังฝืนออกแรงหรือบังคับสกีมากเกินไปในระหว่างการเลี้ยวหรือไม่!

หากสามารถลดการออกแรงหรือการกระทำที่ไม่จำเป็นต่อสกีลงได้แม้เพียง 1% คุณภาพและความสมบูรณ์ของคาร์ฟวิงเทิร์นจะดีขึ้นอย่างมากแน่นอน!

ฤดูกาลนี้อยากให้ลองลงมือฝึกดูนะครับ!

หากคุณชอบบทความนี้
ติดตามกันด้วยนะครับ!