สวัสดีครับ!
ผมคือ Naoki นักสกีชาวญี่ปุ่นที่ทุ่มเทให้สกีอย่างเต็มที่ตลอดชีวิต ผมเชี่ยวชาญการสอบสกี SAJ ของญี่ปุ่น และได้ช่วยให้นักสกีจำนวนมากสอบผ่าน
ในวิดีโอครั้งที่แล้ว
เนื้อหานี้เกี่ยวกับการฝึกไถลด้านข้างโดยวางสกีขวางทางลาดบนลานสกีที่ปรับหิมะเรียบ ซึ่งเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้ผมเปลี่ยนจากการมองเนินหิมะลูกเล็ก ๆ ว่า 'น่ากลัว' เป็น 'สนุก' ได้
ครั้งนี้เราจะก้าวไปอีกขั้น
‘ทำไมถึงกลัวเนินโมกุล?’ ความกลัวนั้นแท้จริงคืออะไร และจะค่อย ๆ เอาชนะโดยไม่ฝืนตัวเองได้อย่างไร?
นี่คือประเด็นที่ผมจะพูดถึง
สาเหตุที่แท้จริงของ 'ความกลัว' ที่คนจำนวนมากมีคืออะไร?
ในบรรดาคำปรึกษาที่ผมได้รับบ่อย ๆ
ผู้ที่มีปัญหากังวลผมยังไม่เคยเข้าไปบนเนินหิมะลูกเล็ก ๆ เลยสักครั้ง... เพราะกลัวจึงหลีกเลี่ยงมาตลอด
ก็มีคนแสดงความคิดเห็นแบบนั้น
ที่จริงแล้ว 'ความกลัวเนินหิมะลูกเล็ก ๆ' นี้
สาเหตุไม่ได้มาจากการขาดทักษะการเล่นสกีเพียงอย่างเดียว!
สาเหตุที่แท้จริงคือ
สาเหตุอยู่ที่ ‘ความกังวลคลุมเครือและคาดเดาไม่ได้’ เพราะ ‘ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น’!
- ไม่รู้ว่าควรเข้าเทิร์นตรงไหน
- ไม่รู้ว่าจะหยุดอย่างไร
- ไม่รู้ว่าควรรับมืออย่างไรเมื่อความเร็วเพิ่มขึ้น
กล่าวคือ
ท้ายที่สุดแล้ว ‘การไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร’ นั่นเองที่นำไปสู่ ‘ความกลัว’!
เมื่อเข้าใจสาเหตุที่แท้จริงของความกลัว ก็จะมองเห็นวิธีรับมือ
ถ้าอย่างนั้น เรามาจัดการกับความ 'ไม่รู้' นั้น
จะเปลี่ยนจาก 'ไม่รู้' ให้กลายเป็น 'เข้าใจ' ได้อย่างไร?
นั่นคือค่อย ๆ ทำความคุ้นเคยกับเนินหิมะลูกเล็ก ๆ 'ตามลำดับ' ขั้นตอนการพัฒนาฝีมือคือ
ตัวอย่างเช่น
แทนที่จะพยายามเล่นสกีต่อเนื่องตั้งแต่แรก
‘เล่นสกีผ่านเนินโมกุลเพียง 1 ลูกแล้วหยุด’
เพียงแค่นี้ก็สามารถทำความเข้าใจรูปทรงของเนินหิมะลูกเล็ก ๆ และความเปลี่ยนแปลงของภูมิประเทศได้ภายใน ‘ขอบเขตที่ปลอดภัย’
หากหยุดได้ไม่ดี จะออกจากเส้นทางก็ได้
และ 'สามารถหยุดได้ด้วยการไถลของสกี' 'เพียงจัดทิศทางให้ถูกต้อง ก็จะไม่เร่งความเร็วจนควบคุมไม่ได้'
เมื่อความรู้สึกว่า 'ปลอดภัยและวางใจได้' ค่อย ๆ สะสมเพิ่มขึ้น ความกลัวก็จะลดลงไปเองอย่างเป็นธรรมชาติ
เริ่มจากขั้นตอนนี้ก่อน
บทเรียนเคล็ดลับสั้น ๆ ในครั้งนี้
สิ่งที่ผมอยากแนะนำในวันนี้คือ
‘ยังไม่ต้องเข้าไปในเนินโมกุลจริง ๆ ก็ได้ แค่สวมสกีแล้วลองเข้าไปใกล้จนถึงตำแหน่งก่อนเนินโมกุลลูกแรก’คือ
คุณอาจคิดว่า ‘เอ๊ะ แค่นั้นก็พอแล้วหรือ?’ แต่
ที่จริงแล้ว ตั้งแต่ตรงนี้เป็นต้นไป
นี่คือสิ่งที่สร้างความแตกต่างระหว่าง 'คนที่เล่นสกีเป็น' กับ 'คนที่เล่นสกีไม่เป็น'!
สิ่งสำคัญไม่ใช่แค่การดูเท่านั้น
นั่นก็คือ 'การสังเกตไปพร้อมกับคิดวิเคราะห์'
ลองมองดูเนินหิมะลูกเล็ก ๆ โดยนึกถึงสิ่งต่อไปนี้
- ตำแหน่งของเท้าคุณสัมพันธ์กับเนินหิมะลูกเล็ก ๆ อย่างไร?
- ตรงไหนน่าจะเริ่มเข้าเทิร์นได้? และตำแหน่งไหนที่น่าจะหยุดด้วยการไถลของสกีได้?
- ลองจำลองในหัวดูว่า ‘ถ้าต้องไถสกีลงจากตรงนี้ตอนนี้...?’
หากคุณสามารถนึกภาพลำดับขั้นการพัฒนาที่ผมแนะนำในคอร์สเนินหิมะลูกเล็ก ๆ แบบเสียค่าเรียนประกอบการคิดฝึกไปด้วย ก็จะเล่นสกีบนเนินได้เร็วขึ้น
และหากรู้สึกว่าพอทำได้ ผมก็แนะนำให้ลอง 'ไถลสกีผ่านเนินโมกุลเพียง 1 ลูกลงมา' ด้วย
ทำโดยตั้งใจว่าจะหยุดก็ได้ครับ
ไม่จำเป็นต้องเล่นสกีให้ลื่นไหลเลย
สิ่งสำคัญที่สุดคือรู้ลำดับขั้นตอนในการพัฒนาจนเล่นสกีบนเนินหิมะลูกเล็ก ๆ ได้ และหากเป็นไปได้ ให้ลองเข้าเนินแม้เพียง 1 ลูก
เรื่องนี้อาจดูเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว แต่
นี่จะเป็นก้าวแรกในการลดความกลัวเนินหิมะลูกเล็ก ๆ
ครั้งหน้า 'ก้าวแรกของการเข้าไปเล่นบนเนินหิมะลูกเล็ก ๆ จริง ๆ'
ครั้งนี้ผมได้พูดถึง 'สาเหตุที่แท้จริงของความกลัวเนินหิมะลูกเล็ก ๆ' และ 'วิธีค่อย ๆ สร้างความคุ้นเคยเป็นขั้นตอน' เพื่อเอาชนะความกลัวนั้น
สำหรับครั้งต่อไป
เกี่ยวกับ ‘ขั้นตอนแรกในการเข้าไปเล่นบนเนินโมกุลจริง ๆ’ ว่า ‘จะผ่านเนินโมกุลทีละ 1 ลูกลงไปอย่างไร’
ผมจะใช้เรื่องนี้เป็นหัวข้อหลักในการอธิบาย
อย่าลืมติดตามตอนต่อไปด้วยนะครับ!





